Amma Bombece Avustralya´da kanserden öldü. Ölümünden hemen önce şunları yazdı... "Hayatimi yeniden yasayabilseydim eğer; Hastayken yatağa girer dinlenirdim. Ben olmadığım zaman her şey kötüye gidecek diye düşünmezdim.  Gül seklindeki pembe mumu saklamaz yakardım. Daha az konuşur, ama daha çok dinlerdim. Yerler kirlense, masa örtüm lekelense bile daha çok arkadaşımı aksam yemeğine davet ederdim. Oturma odasında TV seyrederken, patlamış mısır yer, şömineyi yakmak ...

Tüm dünya üzerime geliyorSaçma sapan düşlerin ardından harcanmış hayatımdaAnladım ki kazanamayacağımVe anladım ki yine savrulacak bu ömürRüzgârdan rüzgâraEn son ağladığımda saat aşkımı ömür geçiyorduŞimdi mi?Aşkım bitti ve ömrümün son mısraları bunlarDaha doğrusu yaşayan bir ölünün son mısraları?Adım attığım her yerde bir boşluk varDüşüyorum?Kazanmak ümidiyle gittiğim her yerde kapanmış kapılar?Okyanusun kalbinde aradım kalbimiÇok derin çok üşüyorum?Sevmeyi öğrenene kadar çok eskidi bu ...

B İ Z ayrıldık... Biliyorum BİZken SEN ve BEN olduk aylar önce Sen yeni bir hayat çizdin Bense kimseyi koyamadım senin yerine Başkalarının yari dediler artık, İnanmadım... Bende başkalarına yar olayım dedim, Yapamadım... Biliyorum B İ Z ayrıldık aylar önce Ama ben her an seni yaşadım Sen başka sevdaları yaşarken Eline başka eller değerkenben Ben sana hiç dokunamayan ellerimle Okşadım saçlarını Biliyorum B İ Z ayrıldık Hani hayaller kurardık hiç ayrılmayacaktık... Küçük sorunları dert ...

Aşk acısının ilk hissedildiği an elmacık kemiğin ile gözün arasındaki enfes boşluğunu hissettiğin an''dır.. sene hiç unutmam, tam hatırlayamadığım bir sene.. üniversitedeyiz..başımızda kavak yelleri, doğal olarak fondan pinhani çalıyor "hele bi geeeeeeeeeel" desin diye erkeklerin gözünün içine baktığımız, yüreceğimizin kıpır kıpır ama elimizin kolumuz boş olduğu seneler..bizim zamanımızda pinhani yoktu ama olsun, idare ediyim..o dönemler fakültede "hastasıyım" diye tabir ettiğim bir çocuk ...

Günün son dersinin sonuna gelinmişti. Öğrenciler çıkmak için sabırsızlanıyordu. Defter ve kitaplarını çantalarına koydular. Zil çalar çalmaz, dışarı çıkmak için hazırdılar. Yalnız, Ali hazırlanmamıştı.Gecikmek için de elinden geleni yapıyordu.Nihayet zil çaldı. Öğrenciler bir anda kapıya yöneldi. Ali, yerinden kalkmadı. Ağır ağır eşyasını topladı. Bir yandan göz ucuyla öğretmenine bakıyor, bir yandan da arkadaşlarının gitmesini bekliyordu.Öğretmeni, onun bu ...