Tanrılar dünyayı ve insanı yaratırken, mutluluğu saklamaya ve insanın onu biraz zor bulmasına karar vermişler.
Mutluluğu nereye saklayacakları hakkında konuşmaya başlamışlar. Biri " Uzaya , yıldızlara" demiş Bir diğeri " Deniz diplerinin en derin noktasına"... İçlerinden bir başkası " Yüksek dağların zirvesine, çiçeklerin özüne" demiş... Biri de demiş ki, "Hiç biri olmaz, insan çok meraklıdır. Araştırır, dediğiniz her yere bakar ve bulur" . Ve sonunda biri "Buldum" diye bağırmış.. "Mutluluğu insanin içine saklayalım, insan her yere bakar da, kendi içine bakmak aklına gelmez"..