Keşke; Keşke hayatı daha çok zorlasaydım, Keşke; Göz göze geldiğim an tutsaydım onu kolundan, Keşke; Daha çok baksaydım ağlarken gözyaşımın doyulmaz tadına, Keşke; Anneme daha çok sarılsaydım, Keşke; Vazgeçmeseydin benden , ben bütün özlemlerimle sana sokulmuşken, Keşke; Ayağım takılmadan yürüyebilseydim bu hayatta, Keşke; Beni düşünmediğine dayanabilecek kadar büyümüş olsaydım, Keşke; Yalnız uyumak, dikenli bir yatakta çıplak yatmak kadar acı ...

Her gecenin sonunda yeni satırlar eklenir yalnızlık şiirlerine.. Yazarlar ise her zaman ki gibi sessiz hisseder kendini.. Aslında tüm yalnızlık şiirleri kimsesiz ve sessizken yazılmaz mı ? Yalnızlığın en acı verdiği anda dökülür kelimeler.. Her yazdığımda sana daha fazla yaklaştığımı hissederdim. Ama nerden bilebilirdim ki yazdığım her an senden uzaklaşacağımı ? Sana uzak mı olmalıyım yoksa her zaman seninle mi olmalıyım ...

Yağmurlu havalar bana hep seni hatırlatır. Senin kokunu getirir bana uzak iklimlerden; ellerini, gözlerini, teninin esmerliğini getirir. Bir şimşek gibi gürlersin içimde. Bir yıldırım gibi düşersin en derinlere, en derinlerde bir yerde yol bulursun kendine. Önce, ince ince çiselersin yüreğime, adım atmaktan korkarak. Sıkılarak bakarsın gözlerime. Öyle apansız damlamaktan utanırsın. Yeni bir şehre gelmenin verdiği ürkeklikle sığınacak bir liman aramaya ...

Kes çığlıklarını yüreğim, karanlıklar seni duyamaz… Kes ki, matemlerle, kederlerle örülmüş bir girdaba düşmüş omuzlar, seni taşıyamayacak kadar yorgun… Geçmiş vakitlerin ruhunun ağırlığıyla zaten bitap düşmüş bu mahkum, ağaçkurtlarının yiyip bitirdiği gövdesiyle ümitsizlik okyanusunda zillet ve boyuneğiş mücadelesine devam ediyor çünkü… Sus işte, sus terennümlerinde aşkın yeri olmasın, acemaşiran nağmelerin derin sükuta bırakmasın yerini… Ey kalbim bana ...

Genç adam ellerinde bir buket çiçek, sahile koşarak geldi... Gözleri şöyle bir sahilde gezindi, aradığını göremeyince ilk gördüğü banka oturup sevdiğini beklemeye başladı. Ellerinde her zamanki çiçeklerden vardı. Sevgilisinin en sevdiği çiçekler bunlardı. Kırmızı , kıpkırmızı, kan kırmızısı güller... Sanki dalından yeni koparılmış gibi tazeydiler, buram buram kokuyorlardı, sevgi kokuyor, aşk kokuyor en önemlisi de özlem ve hasret kokuyordu güller... Hepsinin üzerinde ...