Herkes kendi hikayesini yaşar tüm şehirlerde…

Aslında bu kalabalıkta birazda kendi yalnızlığında kürek çeker o büyük

 sırra doğru…

Ve bu hayat yolculuğunun bilmem kaçıncı durağında şöyle bir durup

düşününce hep olmayı istediğimiz şu “iyi insan olmak” kavramına

takıldım…

İyi insan olmak

Doğru, dürüst, samimi, içten ve güler yüzlü olmak… Mutlu ve umutlu olmak…

Huzurlu ve sağlıklı olmak… Karşılık beklemeden, sonuç istemeden,

zarar vermeden yaşamaya çalışmak…Neşeli, coşkulu, sadece kendi

iyiliğini değil herkesin iyiliğini düşünerek çabalamak…

Kimseyi ırk, dil, din, milliyet ayrımı yapmadan sadece toplumsal

sıfatlarına değil insanlığına değer vermeye çalışmak… Yani onun

toplumdaki sonradan edindiği o pek alingirli(!) sıfatlarına değil

insanlığına saygı duymak.

Ve iyi insan olmak için bütün bunların yanında aynı zamanda…

Meraklı olmak…

Çalışkan olmak..

Sabırlı olmak gerek…

Dayanıklı olmak gerek…

Bu arada kabul ediyorum hayat yolculuğunda anlamlı bir yaşam için

sadece iyi insan olmak yetmez.. İşinizde de iyi olmak gerek… Yani iyi

esnaf, iyi işçi, iyi öğretmen, iyi memur… Sonra iyi baba, iyi anne, iyi eş

 olmak ta gerek…

Sonra iyi bakmak, görmek, bilmek ve iyi sevmek…

Ne çok şey varmış iyi olmamız gereken…

Peki iyi olmak yetiyor mu?

Valla ister kabul edin ister etmeyin bence yetmez, iyi kalmak da gerek.

Yani sadece bir zamanda olmak yetmez, her zaman iyi olmak ve her

zaman doğru, dürüst ve samimi olmak vs...gerek. Eğer bugün de iyi

değilseniz, geçmişteki iyilikleriniz bir işe yaramaz ve kaybetmeye

başlarsınız.

İyi kalabilmenizi sağlayacak en önemli unsurlardan birisi ise kabul

görmektir.

Çevrenizde kabul görüyorsanız yani bu iyilikleriniz görülüyor,

anlaşılıyor, takdir ediliyor ve destekleniyorsa o zaman sizde kendi

iyiliğinizden keyif almaya başlar yeni iyilikler edinirsiniz ve iyi kalmak

için de çabalarsınız.

Ve ben bu çabalamada hepimize başarılar dilerim…