susma ömrüm
04.11.2009 05:03:02
|
195 kez okundu.
”Susmak
aşkın dilidir” diyen sevgili,
Konuş şimdi kelimelerine ihtiyacım var…
Parça tesirli sancılar
düşüyor kalbime…
Düştükçe uçurum, sancıdıkça aşk…Ve aşklaştıkça kalp daha
çok parçalanıyor, hayat yaklaştıkça daha bir özlüyorum.
Kabul ediyorum,
galibimsin!..
Ve ben her şeyini savaş alanında bırakan mağlup bir komutan
gibiyim şimdilerde…
Tüm zaferlerimi sende yitirmişim…Kör bir şahinin
gözleriyle yol arıyorum kendime.Sana çıkmayacağını bildiğim yolları görmekten
korkuyorum belki de kim bilir?
Çıkmaz sokaklarda kısır
kalıyorum döngülere…
Ve ben dönemezken kendime, labirentlerinde
kaybolmuşken,
Sağım sen, solum sen, yolum sen, yönüm sen olmuşken,
Senden gayrısına yok, yokluğuna ram olmuşken,
Susma ömrüm!..
Yol kesil cehenneme…
Keskin bir virajsın içimde bir türlü alamadığım…
Ne zaman geçmeye
kalksam senden;
Ya bir uçurum boşluğu, ya bir şarampol oluyor sonum…
Uzanan elleri tutmuyorum…Yüreğime taktığın alyans tutuyor içimi,
İçimi
bırakmıyorum…
Dul bir hasrete yadigar kalıyorum ötelerde.
Yar dediğimi
ağyar, yaban dediğimi yar sanıyorlar…
Sancılanıyorum sessizliğine
Tüm
vakti;
Susturucu takılmışken yüreğime,
Haykıramazken, her kurşun içimi
parçalarken,
İnfilak ederken isyanlarım sensizliğe,
Ve akarken gözümden
ırmak ırmak,
Susma ömrüm!..
Ateş kesil cehenneme…
Tüm piyonlarım tükendi…
Elimde bir
şah,
Nereye koysam kendine mat çekiyor…
Cemreler ihanet ediyor adına,
Aslı hükümsüz…Kendini bile ısıtmıyor…
Adım lal kalıyor zemheri
ayazlarına,
D-üşüyorum!..
Muhaciri değilim gayrı bu Arafın…
Ne
cennet kokabiliyorum, ne cehennem yanabiliyorum…
Kendimsiz bir kent
kuruyorum yokluğunun sokağına…
Baykuşlara sakinlik yapıyor kentimin
ıssızlığı,
Sesine parazit yapan bir sesle yıkılıyorum
Uğraşma aşk!..
Kal(n)dıramazsın;
Kumdan kaleler gibi bir rüzgarlık değil, bir cümlelik
yıkımlarım…
Bilmem ki hangi rihter ölçer sarsıntılarımı,
Artçı sellere
verirken sitemimi,
Sana ''sus”arken,
Ölüme ''sus”arken,
Müptelasıyken kahramanı bıçaklanmış masalların
Aşk için aşıkları ezip
geçmişken,
Susma ömrüm!..
Şehadet getir cinnetime…
Öznesi sen olan bir ömre verdim adını,
Ki ölüm yar olana kadar tek
yar dediğim ol diye!..
Sana geldim, ölüme yar etme diye.
Susma diye
çırpınışlarımın tek müsebbibisin…
Biliyorum aldırmıyorsun,
Dönmeyeyim
istiyorsun sultanlığına.
Ve aslında AŞK'tan korkuyorsun
Zulmetin
sırtımda yama olurken yar'alarıma!..
Hani olur da geldiğimde bir gün;
Kapanacaksa yüzüme şehrinin kapıları,
Her lisanı lal bırakan bakışlarım
anlamını yitirecekse eğer
Ve el elini tutacaksa ellerin,
Elimde değil,
yanacağım!..
O vakit gülüp geçeceksen yangınlarıma,
Sarmayacaksan,
Benimle kınanıp, benimle yanmayacaksan,
Cennetten kovulmayı göze
alamayacaksan,
Bir sözüne çölde vaha gibi susarken
Öyle umarsız
susacaksan;
Sen de sus ömrüm!..
Sus!..
Sus ki; ölüm
bana yar, ben ölüme YAR olayım…