"Geceleri saymazsan 40 yaşındayım" dedi ihtiyar amca. Seksen sene geçmiş dünyaya gelişinden itibaren. Ama kendisi de anlamamış. "Yahu 80 sene anlaşılmazmı?" demeyin. Çünkü benim yaşımda nerdeyse onun yarısı kadar ama inanın anlamadım.
        Ne zaman okulu bitirdin? Ne zaman askerliği harcadın? Ne zaman evlendin? Ne zaman çoluk çocuğa kavuştun? mübarek! diye soruyorum kendime.
         Hala kendimi çocuk gibi gördüğüm oluyor. Birilerine abi, amca derdik. Şimdi bana diyorlar aynılarını. Zoruma gittiğinden değil de düşündürüyor beni o kadar.
         Hani şair ne demiş: "Sayılı günler tükendi. Yolun sonu görünüyor." Yolun sonu veya "Son durak kara toprak"
         İstanbul'da bir mezarlığın girişine bir ayet meali asmışlar. "Her canlı ölümü tadacaktır" Orada röportaj yapıyor muhabirler. Vatandaş "Ya bunu buraya kim koydu. Yaşam zevkimizi kaçırıyorlar." yollu cevaplar veriyor. Kazık mı çakacan be herif?
          Senin ecdadın evinin önüne mezar kazmış, yakınlarını gömmüş, gelip geçerken gözüme çarpsın da pek yamuk işlerle alakam olmasın da iyi işlerle şu dünyayı savalım diye.
          Ağalık ciğerlerine işlemiş, ölümü hatırlamayacak. Hatırlama bakalım, toprağa girince ne olacak? Hani bir laz yazdırmış ya mezar taşına: "Ölicem ölicem dedim inanmadiniz. Ha şindi ne oldi?
          "Doktora gittim hastalığım için. Doktor bana "Seni toprak çağırıyor" dedi" diyor gülerek ihtiyar amca. O alıştırmış kendini. Vakit yaklaştı yavaş yavaş yolcuyuz diye düşünüyor demek. 
           "Ben ondan epey gencim ama şimdiden alıştırsak iyi olacak" dedim kendi kendime...