Ay ve güneş yağmur ve kar Ayışığında sen dışarıda rûzigârkutsadığım aşkımiçimde gezinen bu sancılı nâr gitme diyorsun ....!gönül kapında ölü kaldı gözlerim her seherde sana çıkar yollarım sensizlikten lal olası dillerimsözlerim kaleme yansın dileğim duam belleğim ezberimsin nasıl sevme diyorsunhep yakındı ölüm belki de yakışmadı nedametsiz yaşlarasarılıp masumiyetine beyazınerişsem diri topraklarınave aşkın ulvi sonsuzluğuna uzanıyorum gece teneşirine ayazın haydi ölme diyorsuntoprağı kokluyorum sensin taze bir yaz yağmuru durgun şavkın yeşil sulara düşüyor kalbimde kuş telaşı bir yangın yüreğim üşüyorkoşuyorum bir incir yaprağı sarıyor senisen güzel kadın kanayan gül dikenim serin söğüt gölgelerinden İstanbul esen ürkek gurbetim titrek hasretimgözlerimi yaktıngitme diyorsun İBRAHİM ÇAM