Sevmeye,sevilmeye
Yaşamaya,yaşatmaya
Mutlu olmaya,mutlu kılmaya
Her şeye dair ne varsa
Nereden estiği belli olmayan
Meçhul bir yele karışıp
Bilinmez ufuklarda kaybolup gittiler...
Ne bende ben,
Ne bende sen,
Ne özlemlerimiz,
Ne yuvamız,
Ne hayallerimiz,
Ne de insanlığımız
Hiç bir seyimiz kalmadı
Her şey bitti artık...
Hep kutsal bildiğimiz,saydığımız,
Asla bitmez,bitiremezler dediğimiz
Göz açıp kapatana dek yaşayabildiğimiz
Bitişiyle yüreklerimizi viraneye çeviren
Daha hiç yaşanmamış,yaşanamayacak olan
Emsalsiz aşkımız bitti artık...
Ardında bir avuç kül bırakarak
Tarihin raflarındaki yerini yerini aldı...
Bilemiyorum,o külü karıştırsan
Daha yaşanacak bir şeyler bulabilirmisin...
Bulsan da ilk anlardaki gibi heyecan duyup,
Gerçek hazzı damarlarında,
Yüreğinin derinliklerinde hissedebilirmisin...
Maalesef dimi canımınyarısı,
Artık ne mümkün fay hattında bir yuva inşaa etmek,
Solan gülleri yeniden açtırabilmek,
Hani dert kurdu girmiş artık canlara,
İçten içe kemirmiş,tüketmiş,
geride kof bedenler bırakmış
Gönüller pörsümüş,
Ruhlar ise çoktan göç eylemişler,
Nasıl ki giden zaman dönmez geri,
İşte canparem işin özeti o ki;
Bak her şey bitti...
Umarım iki Cihanda da gülyüzün gülsün,
Yüreciğine sevgiler dolsun,eşlik etsin,
Hanen hep mutluluklarla dolsun,
Mutluluğun her daim baki kalsın,
Ama senden son ricam
Asla ve asla
Bir kezde olsun
Ardına bakma ve dönme geriye
Bu küllenmiş aşk artık burada son bulsun
Malum her şey bitti artık...