NE ZAMAN SENİ DÜŞÜNSEM...
24.08.2009 02:11:22
|
60 kez okundu.
Ne zaman seni
düşünsem; yanık mektup kokusu siner ellerime. Uzağıma düşmüş bir sevda
yankılanır tenimde, gökyüzü tunç, yeryüzü mermer vursam kendimi kahırlara, ses
vermez taş duvar olur dilin… kanayan ta şuramda.
Ne zaman seni düşünsem;
güneşli günlerin hasreti gibi ılık bir buğu çöreklenir gözlerime, kırkikindi
yağmurlarıyla başlar hüzün hasadı… Tutup bir şiire yatırasım gelir yüreğimi uzun
susarak eylül sabahlarında, demlensin diye sevdanın renginde, kokusunda,
kederinde…
Ne zaman seni düşünsem; bir kız çocuğunun direnciyle, tutsak
edilmiş hayatların öyküsüne katarım ellerimi, biraz ben olurum-biraz sen…
Yağmalanmış bir türkünün ortasında bir şehre tutunur, yeniden yazarım bütün
şiirlerin vuslatsız sonlarını…
Ne zaman seni düşünsem; susan bir türkü
olur gözlerim, geceyi ağır ışıltısıyla ikiye bölen hançer gibi keskin izler
bırakır hüznüm göğün titrek mavisinde. Çocukluğumun sokaklarından tozlu bir anı
düşer aklıma, dile gelmemiş bir sevdanın, yürekle bakması gibi bakarız
birbirimize, dokunamayız…
Ne zaman seni düşünsem; boğazıma düğümlenen bir
düş olur adın, yutkunamam… “eski bir gemi gibi bakarım sulara” sapsarı bir gülüş
olur her dalga, kendi ayazlarımda üşürüm…
Bir gün gelseydin bana;
bildiğim herşeyi unutur, gerekçesine seni yazardım ömrümün…
Ne zaman seni
düşünsem; usuldan bir şiir başlar gökyüzünden, dökülür ağır ağır saçlarıma.
Tepeden tırnağa mısraya batarım, tepeden tırnağa aşka. Yokluğun; ağır-aksak
adımlarıyla yelkovanların, bitmeyen bir yürüyüş olur akşamlarımda… Yokluğun;
şarap rengi akşamlar olur ufuklarımda…
Kendimi, dipsiz uçurumlara-
yüreğine atarım. Kanatırım.
Ne zaman seni düşünsem; bahçemde kızıl
güllerden bir yangın olur hayalin. O uzak duruşun, o belli belirsiz acı
gülümseme dudaklarında, gözlerinde o hain pırıltı… Bir bir dökülüp avuçlarıma
kanayan bir ırmak olur göğsümün yatağında.
Ne çıkar başka gönüllerin
sultanıysan…. İnandığım herşey yerle yeksân, bildiğim herşey koca bir yalan.
Dilim, süslü sözcüklerin kofluğunda tutuk bir şiirdir kendini
haykıramayan.
Vakitsiz göç yollarına düşen o beyaz kuşlar, birer yaralı
kanattır, güz rengi gözlerimde acıyı damıtan…
Ne zaman seni düşünsem;
ellerinin karanfil kokusu siner yazdığım mektuplara. Koskoca bir şehir
gülümser.
İçimde kırlangıç fırtınası, sokağımda baştan sona
keder…
Nafile…
Tenimde eskiyor vurgun yemiş bir aşkın
hatırası.
Yorgunum
Susuyorum…
Gelseydin bana bir tek
gün;
bildiğim herşeyi unutur,
gerekçesine seni yazardım
ömrümün...