Yine o agriyla uyandim...
03.11.2009 20:34:33
|
20 kez okundu.
Yine o agriyla uyandim.Insanin ici agrir mi
hic?Agriyor iste...Dibe yuvarlaniyorum..
Agir geliyorum kendime...Kendime birikiyorum
kendimi yabancilastirarak kendime..
Taniyamiyorum cogu zaman beni..
En sevdigim cicek adlarini unutuyorum bazen
Bazen de yürüdügüm yolu..Geliyor muydum
yoksa gidiyor muydum bilmiyorum?
Aramadigin yerlerde olmayı seciyorum
nedense..Karsılasma ihtimalimizin olmadigi...
Olamayacagi!
ilk isiktan saga dönüyorum hep..Senden değil,
seninle karsilasmaktan korkuyorum..Sekil
degistirmisiz biz..ßen giderken,sen gelirken ne
varsa bilmedigim;karsilastigimizda bir samar
gibi inecek yüzüme sanirim.O yüzden kaciyorum
karsilasmalardan...Korkmak degil bu.Korkudan
korkmak benimkisi...
Ve anladim ki ayriliga degil, ayri kalmaya
yeniliyor insan...
Celiskisiz yasadin sen.O yüzden anlayamazsin
beni,icinde hic "kal"i olan bir "git"in olmadi
mesela...
Bildigim tek adres, adresssizligimdir benim
Sen hic bu kadar cesaretli olmadin unutma
Ben yola ciktigimda, geriye dönerken nelere
ihtiyacım olacagini hesaplamam
iste bu yüzden bu agri...icim agriyor bak.
insanın ici agrir mı hic?
Agriyor iste...
Ac bir cocugun hem aglayip hem de ekmek
yemesi gibi birsey bu ayrilik sonralari
Katmerlesen bi aciyi katik etmek bogazinda
takilip duran her seye...
Biliyorum "yarin yeni bir gün dogacak"
hikayeleri, inananini kanatir en çok..
O yüzdendir sadaka vaatlere tenezzül
etmeyisim..Ucuz umutlar lütfetme
adamligima..ßen bir tek savasarak yenilmesini
bilirim!
Yikilmam böylesi bir yenilgiden.Utandirmaz
adamligimi bu agrili gecmisin agaran yaralari..
Kutsal merhamet avcisi degilim ben...
Yola sensizlikten aglayarak da devam
edebilirim..Yanıma sen gerekmez yürümem
icin.ßu yollarda büyüdüm ben unutma..
Düsecegimi bildigim betonlardan korkarak
atlamadim ben bu ucuruma.Kanatmis olsan
da beni bir ayriligin koynunda,
yine de merhemi istemem bir baskasinin
elinden.Merhemi verenlerin seni kötülemesine
izin vermis olurum o zaman...
Ne sana egilirim ne seni baskasına
egerim..Yakısmaz bu benim adamligiıma..
Kendimi korlarda denemisim ben,senin
alevlerin ellerimi isitir en fazla..
Merak ediyorsan eger,giderken ölümüme
bıraktigin yalnizlik,kendisiyle yasamayı
ögretti bana...Uslanmış degilim yani,
islanmis olsam da gözyasimdan.Agriyi icimde
tutuyorsam hep;hasmimla savasimi
göremesin diyedir düsmanlarim..Bu yüzden
ben yoklugunun varligina siginarak da
yasayabilirim böyle...
insanın ici agrir mı hic?
Bu yüzden agriyor iste...
«•´`•.(`•.¸♥•♥•♥¸¸.•´).•´`•» DuMaN «•´`•.(`•.¸♥•♥•♥¸.•´).•´`•»