ßen…
ßugün…
Renksiz bir hayatin buruk bir cümlesiyim…
GeCe, issiz cigliklarin ruhuma ince ince islendiği vakitte…
Yalnizlik icime oturmus…
Yüzüm düsmüs kendine…
Sadece yorgunum!
ßildiklerim…
ßelki bir yanlis…
Kimbilir, belki de bir dogru…
Ve ben…
ßu karmasanin benliginde, yanlislardan arinmaya calisan
yorumsuz bir cümleyim simdi…
Bir varsayımdan ibaret yoklugum…
Ve hüzün…
Suskunlugumun perdesi…
Anlasilmazligimin cizgisi…
GeCe, yalnizligin yüregimi ürküttügü vakitte simdi…
Siyah düser gözlerime…
Dilim dügümlenir icime…
Ah hüznüm…
ßen…
ßugün…
Sessiz bir harfin sesli bir yalnizliga degdigi sonsuz bir
cümleyim…
Yalnız oldugumu düsünme sakin... Hic olmadigim kadar
kalabaligim belki..
Beni gercekten sevildigime inandiran hayat ve siirdir
dostlarim..
Daha gidecek cok yolum, söylenmis ve söylenmeyi bekleyen
sarkilarim, hinzirca gülümseyen yavrukurt sessizligim, henüz
icinde dans edemesem de deli yagmurlarim,
nasil cogaldigini hicbir zaman anlayamadigim sabrim ve
gücüm ve ne istedigini bilen düslerim var..
Verdigin sözleri tutamadigin icin üzülme sakin, hayat herkesi
farkli sekilde büyütüyor ve ben hayatin bir siir olmadigini
biliyorum sevgili, mutlulugun sallandigimiz bir salincak
olmadigini bildigim kadar...
Bu yüzden benim sevdam da bir siir degildi.
Ve ben senin, bu sevdanin bir siir oldugunu düsünen
satirlarimdan geldim sevgili,sevdayi bir siir gibi yasayan
satirlarimdan..
Ve biliyor musun, ben sana kavusmayı degil, sana kavusmayi
düslemeyi sevdim..
Bu yüzden de ben senin bu düsleri kanattigin satirlarimdan
geldim sevgili, bu düsleri delik desik yaptigin satirlarimdan..
Ama sen ne olur, ne olur gülüslerinle alkısla beni..
Seni yürekten sevmis olduğumu bilen satırlarımdan geldim..!
«•´`•.(`•.¸♥•♥•♥¸.•´).•´`•» DuMaN «•´`•.(`•.¸♥•♥•♥¸.•´).•´`•»