Yine tükenme dönemim başladı...
04.11.2009 02:03:39
|
97 kez okundu.
Yine tükeniş dönemim başladı.Zaman zaman yolda rast geldiğimiz ve bir türlü konuşmayı bitirmeyen,aman uzak olalım dediğimiz türden bir komşu gibi.Ne kırabilirsiniz ne de katlanabilirsiniz.Sadece beklersiniz.O istediği zaman gitsin diye.Nasıl olsa konuşması bitecek değil mi? Sessiz kalırsınız.Yorum yapmazsınız.Sadece beklersiniz.Ama bu sefer ki komşu, işi abarttı.Elinde poaçalar var.Eve gidelim,sen bir çay demle,poaçalar benden diyor.İşim var diyorsun,anlamıyor.Çünkü biliyor,zaten o saatte eve gittiğini.Çünkü gidecek başka yerin yok.Kendini sadece eve endekslemişsin,o saatte gideceğin tek yer evindir ve komşu bunu biliyordur.Evine kadar gelir.Saatlerce oturur.Gitmek bilmez.Ama yine de eninde sonunda gideceğini bilirsin.Biraz da bunun rahatlığıyla katlanırsın.Dayanırsın.Ama bir bakarsın ki,kocası şehir dışına çıkmıştır,aa gece ben sende kalsam ya,sen de yalnızsın ben de,bol bol dedikodu yaparız,hep uzak duruyorsun,sana bir sürü haberler aktarırım diyor.(Yüzsüz).Süre çoğaldı.Süzülerek,yere doğru eriyerek kaydığımı hissediyorum.Benim dayanma sürem sadece bir kaç saat.Daha fazlasını kaldıramam.Biliyorum dayanamıyacağım.İçim çekiliyor.Gideceği saati değil, günü bilsem bile bu içimde büyüyen tükenmişliği yok edemez artık.O noktayı aştım.Yıkılacağım.Gitse bile bana o yıkılmışlığı yaşattı.
Biliyorum tükenmişliğim de bitecek.Ben yine doğrulacağım.Dimdik durma zamanım gelecek.Ama bu geçen süre içimi yakıyor.Yıkılıyorum.Tükeniyorum.Ya bu sefer o komşu benimle samimiyet kurduğunu düşünüp hep kapıma dayanırsa?Ya uzun sürelerle beni yoklayan tükenmişlik,artık hep benimle olursa? Ya bu sefer kendimi toparlayamazsam?
Yetersizlik duygusu başıma çöreklendi.Çünkü hiçbirşeye yetemiyorum.Yetişemiyorum.Ev,iş,çocuklar,okul,yorgunluk,sıkıntı,yalnızlık,sevginin getirdiği fedakarlığın,kullanılıyor olduğunu anlamanın getirdiği bezginlik? Ya bunlar beni bu sefer bitirirse?Yalnızlığı seviyorum,hiçbirşeye değişmem.Ama bazen bu yükün benden alınmasını isterdim.Dinleneyim sonra yine yüklenirim ben. Sağlığım da bozuluyor biliyorum.Kendime dikkat etmem gerekiyor ama nasıl yapacağımı bilmiyorum.Vaktim yok.Çalışmazsam evime bakamam.Çocuklarımı okutamam.Doyuramam.Ama bu yorgunluk beni öldürüyor.Uyurken bile insan yorulur mu? Evet.
Kendim için ne yapıyorum? Hiçbirşey.Ben yokum ki.BEN ASLINDA YOĞUM:)) Ne kadar doğru bir espri.Ben gerçekten yokum.Sadece var olanları,var olmaya devam etmeleri için görüntü yaratıyorum.Çünkü biliyorum ki,görüntüm de olmazsa,var olanlar olmaz.Onlar benim için çok önemli.Onlar dediğim,çocuklarım.Onlar var olmalı.Ama birazcık beni düşünseler?Bana yardım etseler,elimden tutsalar?Tek istediğim huzur,sağlık,sakinlik.
Yorgunluğun,tükenmişliğin de bir sınırı olmalı.Ama bende yok.Ya hepten aşağıdayım ya da tavan yapıyorum.Ben neler neler atlattım.Yine atlatırım diyorum.Ama bu sefer nedense bedenim de tükendi.Ruhen her yıkıntının üstesinden gelebilirim ama bedenen yıkılınca, hepten yok oluyorum.Asıl beden olarak sağlam olmalıyım.Nasıl olsa ruhumun yıkıntısını kimse görmez ama diğeri,işte bunu saklayamam.Ayakta duracak halim yok.Bakışlarım bile soldu.
Nereye kadar? Bu sefer ki acaba ne kadar sürecek? Biliyorum toparlanacağım.Yine dimdik ayakta olacağım.Şimdiye kadar hiç ümitsizliğe düşmedim.Yine düşmem.Ama bu tükenmişlik yoklamaları sıklaştı.Her sürenin bende bıraktığı iz,bir sonraki yoklamayı ağırlaştırıyor.Bu sefer ki fazla ağır.
Bunları neden yazdım bilmiyorum.Zaten okuyacak olanlar,beni yıllardır tanıyanlar.Beni anlıyacaklardır biliyorum.
Bu sefer ki harbiden ciddi.Ruhen ve bedenen zerre kadar dayanma gücüm kalmadı.Sadece elimde kavanoza sakladığım ve hiç kaybetmediğim ümidim var.Bitmesin diye hep azar azar kullanmıştım.Ama sanki o da azalıyor gibi.Olsun hala var.O ümidin kırıntısı bile adam olana yeter.Yeter ki kullanmayı bileyim.
Bu akşam sadece uyumak istiyorum.Hiç rüya görmeden.Hiç sıkıntıyla uyanmadan.Zaten saat 2 olmuş.Sabah 6.30 da kalkmak ölüm gibi.Allahtan ki artık 6:30 yoksa aylarca hiç izin yapmadan her sabah 5.30 da kalkıyordum.Şimdi 1 saat fazlam var.Ne işe yarayacaksa?
Boşverin yazdıklarımı okumayın.Bugün yazdım ama yarın vazgeçip silebilirim.
Okuyan olursa lütfen bir ricam var sizlerden.Hiçbir zaman kendinizi yok saymayın.Bir kere bunu yaparsanız,hep yapmak zorunda kalıyorsunuz.Önce önemli olan kendinizsiniz.Siz varsanız diğerleri de var.Asla ipin ucunu kaçırmayın, ona hep sahip çıkın.Benim yaptığım hataları yapmayın.Önce BEN demeyi öğrenin.
Geriye dönüp baktığınızda, keşke demek yerine,iyi ki demeyi başarmanız dileğiyle...
dila...