adını benim için saklarmısın
14.05.2009 00:13:06
|
235 kez okundu.
Yüreğim bir ayraç misali takıldı bakışlarının arasına.
Günlerden hangi cumartesiydi veya pazardı inan hatırlamıyorum.
Anlamsız olduğum, sıkıldığım, boş boş etrafa bakındığım anlardan
birinde avuç içlerimin arasına aldım sesini ve seni aradım.
Yolculuklar neden daima alfabenin sonuna doğru başlar ki?
İşte benimkisi de böyle bir yolculuktu. İlkin loş bir karanlıkta
“merhaba” dediğim, sonrasında da adresini bilmediğim bir kapı
aralığında söylediğim bir merhaba…
Yüzünde küçücük çocukların kırılgan ifadesiyle aralık bir bakışta
tutulmuştum gözlerine. Benim kadar derin bakıyordun. Öyle zamana
borcun yoktu diğerleri gibi. Göz kapaklarımın ağırlaştığını hissettirene
kadar, içime doğru bakıyordun. İçim ne de çok ezildi gözlerimi
kaçırdığım, başımı öne eğdiğim ve hatta
ilk defa tenime dokunduğun zaman.
Söylesem hangi izi taşırsın bedeninde benden
kalan ve kim bilir hatırlar mısın sırılsıklam bedenine
dokunduğum anda sana söylediklerimi?
Canımdan çektiğin adını benim için saklar mısın?
Saçlarım darmadağınık
Oysa daha bu sabah senin için hazırlanmıştı her şey.
Telefon defterine baktım, bir daha ve bir daha ve son bir defa.
Seni aramak için sebepler yaratmaktan yorulan beynim sonunda
uykuya verdi kendini. Aklım ve sen uykuya daldık.
On altıncı boyuttaydık seninle. Buraya kadar gelmemize izin veren
ikinci boyuttu. Sayende arada geçen zamanları
algılama fırsatım bile olmamıştı.
Çünkü her şey çok hızlı olmuştu.Oturdum
Elimdeki fincanda gittikçe soğuyan
bir çayın ve vücuduna yavaş yavaş yayılan alkolün,
az sonra bitecek hüznü yerleşmişti bakışlarımızın arasına.
Sanırım ben, bir tek seni alamadım o bakışların
isimsiz randevularına.
Yapamadım…
O resmin üzerime düşen gölgesinden sıyrılamadım.
Hiç bilmeyecekti…
Duymayacaktı...
Yine kaldığı yerden alacaktı ellerini ellerine.....
Ama ben yine de yapamadım.
Mevsim sancıları yine her zamanki gibi
gri şehrin sokaklarında içimi acıtıyor.
Eksiliyorum senden içeri, sana doğru.
Hiç kendine boğulur mu insan?
Mahkemede hem sanık hem tanık olur mu?
Erteler mi arzunun dolaştığı bakışları gözlerinden?
Terk eder mi o kırılgan titreyişi?
Anlaşılmayacak biliyorum.....
Yine de seni satır aralarına gizliyorum,
kimse bilmeden, kimse duymadan
Doğanın çam kokulu düşlerine emanet ediyorum o akşamı da.
Işığın yerini küçücük ışıltılar almıştı hani.
Neredeyse sana dokunacaktım..
Dedim ya günlerden hangi cumartesiydi ve belki hangi pazar,
hatırlamıyorum. Artık ne önemi var ki!?
Şimdi sana söyleyemediklerimi alıp yanıma gidiyorum.
Arkamdan bakar mısın yoksa gelir misin düşünmek
istemiyorum ve yine her zamanki ve hiç bilmediğin gibi
“sana” yalan söylüyorum.
Canımdan çektiğin adını benim için saklar mısın?
( ALINTI )