• 1 star
• 2 stars
• 3 stars
• 4 stars
• 5 stars

5,0 (1 oy)

 

 

       

          Şiir, hisli insanlar için, toprağı sevgiden müteşekkil büyülü bir bahçe gibidir. Ucu bucağı olmayan, rengârenk çiçeklerin sabah esintilerinde, boyunlarını nazlı nazlı büktüğü bir bahçe…
          Şiirin tadına eren insan yerli yersiz, kendini bu bahçenin içinde buluverir. Kimi zaman yorgun günün gurubun potasına düşüverdiği bir akşam vaktinde; kimi zaman akasya çiçeklerinin kokusunda, ıslak tren yaylarının uzayıp giden ışığında… Kimi zaman kadim bir dostun sesinde, kimi zaman ise eski bir şarkının ezgisinde; esrarlı, tatlı bir gönül sızısı ile gösterir kendini. Bilinmeyen bir çift el uzanıverir önce, ruhunu alır gider. Aslında orası olmak istediğin yerdir. Bütün iklimlerden azade; gerçek dünyanın acı ve acıtan gerçeklerinden sıyrılmış, adeta kutsanmış bir yerdir orası. Aslında şiiri, şiirle anlatmak gerekmez mi; çünkü onu yalnızca o anlar…
                                “Bir rüzgâr eser uzaklardan                  Eğilip, hafifçe geçer saçlarından                  Ve bir şeyler fısılda o an…”
İşte şiir, uzaklardan esen bir rüzgâr gibidir. Ve şair kimi isterse, rüzgârın sesinde onu bulur.           Şiir için ne desek ne yazsak bir yönü ile eksik kalmaz mı? Nasıl olsa görünmeyen ruhani bir kavramın tasvirini yapmaktır şiiri anlatmak. Her okuyan farklı şeyler bulur şiirde.
          Çünkü sevginin; nerede, ne zaman, ne şekilde yoğrulup heykeltıraşın ellerinde şekillenen heykel gibi vücut bulacağı bilinmez.
         Sevginin en güzel yansıması olan şiiri, hayatının vazgeçilmez bir parçası kabul edenlere sevgilerle…
                                   Farkımız                  Sen aşka yürümek dersin                  Aheste adımlarla,                  Ben koşmak derim delicesine                  Yaşamak için seni.                  Sen okursun, ben yazarım                  Sevdaların en güzel                  Romanını…