((( ÇOCUKLUĞUMU ÖZL€DİM €N ÇOK.)))
06.11.2009 10:07:56
|
62 kez okundu.
Küçüklüğümde oynadığım oyunları anımsıyorum.
Gözümü açar açamaz, kendimi sokağa atışımı.
We okunan akşam ezanının werdiği inanılmaz sancıyı.
ßüyüklerimin beni çağıracağını bile bile,
Sonuna kadar direnip, ßiraz daha fazla süre için yalwarışlarımı...
ßirde oyunlarım wardı.
İlerde hayatın peşisıra koşacağımı bilmeden oynadığım kowalamaçlar,
İlerde canım yandığında yedek can alamayacağım can oyunları.
Köşe kapmacalar, seksekler.
We günü akşama teslim ederken oynadığım saklambaç oyunu wazgeçilmez oyunumdu...
ßelkide bu oyunların en özlediğim yanı,
Kaybettiğimde yeniden başlama hakkımdı.
Aynı oyunda defalarca yenilsem de,
Umrumda olmadan başlardım yeniden.
We kimse benimle dalga geçmezdi.
Yorulsamda oyunlara dewam ederdim.
€n çok sıkıldığım anlarda mızıkçılık yapardım.
Küserdim arkadaşlarıma.
Sonra dayanamazdım, dakikalar dolmadan,
€n masum halimlae unutur, oyuna dalardım yeniden.
Öfkemi saçımın sıwazlanmasıyla, yada birtane şekerle takas ederdim.
Çoğu defa oyununen heyacanlı yerinde düşerdim.
Dizlerim kanayıp, awuçlarım yanarken,
ßütün gücümle hıçkıra hıçkıra ağlayabilirdim.
Çewremdeki insanlar ne der diye düşünmeden,
Gözyaşlarımı saklamadan, acımdan utanmadan, unutana kadar yaramı ağlardım..
We bana sormazdı kimse neden ağladığımı...
Yani hep bir yanım özgürdü, gözümdeki yaşlar kurumadan,
Kendimi oyunun içinde bulurdum yeniden.
Okunan ezan sesi we bir daha hiç oynayamayacakmışım gibi ewe dönmelerim,
10 dakikalık zamanları akşam yemeklerine tercih edişlerim.
Günün yorgumluğunu ise, hemen daldığım uykularım ele werirdi.
Peki ne değişti şimdi ?...
Çocukluğumu en masum hallerimi
Sobe oynarken saklandığım yerlerde mi unuttum?
Yoksa kowalamaç oynarken mi düşürüp kaybettim?..
Ama geçen süre zarfında hep bir yanımın çocuk kaldığını,
Sadece oynadığım oyunların ciddileştiğini gördüm.
Sadece hayat bana defalarca şans wermedi bu defa.
Mızıkçılık yapıldığında bana unutup herşeyi,
Dewam edemedim kaldığım yerden.
Yada öfkemi bırak şekeri,
Kocaman sewgilerle bile takas edemez oldum...
We ağlayamadım çocukluğumdaki gibi doyasıya,
Geceleri o kadar kolay we rahat uyuyamadım.
€n önemlisi de yaralarım iyileşmeden
ßaşlayamadım yeni oyunlara,
We yüreğimi, sığdıramadım yüreğime...
Welhasıl, kaçamadım hayatın geç kalınmışlıklarından.
Masumiyetimi çoktan geçmişime teslim edip büyüdüm.
Kalamadım eskisi gibi, kendimi saklarken herkezden,
Saklayamadım en güzel yanımı...
$imdi mızıkçılık yapıyorum sana son defa,
We oynamıyorum ben.
Sobele beni ey hayat !..
Sobele bekliyorum!!!...
((( sİn€-i-$aH )))