Canımın can kırıkları batıyor ellerime, awuçlarıma;
Ses wermeye, feryat, figan isyan etmeye mecalim yok.
SUSUYORUM...
Kendimi yanıma almadan, bilmediğim yollara çıkmak istiyorum;
ßilmediğim yerlere,
ßilmediğim yollardan gidip,
Kendimde daha önce fark etmediğim yanları keşfederken,
€ski benliğimi toprak altına saklamak istiyorum.
OLMUYOR....
Her yeni sabah;
İki dirhem, bir çekirdek
ßaşucumda bekleyen kırgınlıklarımın koluna girip,çıkıyorum yatağımdan..
ßir yanım yaşamadıklarımın listesini yaparken,
ßir yanım ağlamaya başlıyor olanlar için.
Alıp başımı gitmek istesem de,
Hep kendi yolumu kendim kesiyorum....
Ağlamalarımı tebessümlerle saklamayı,Feryatlarımı kahkahalarla bastırmayı öğrensemde,
İçimde kopan fırtınaları yatıştımayı başaramadım.
ßelkide sırf bunun için kendimle sawaşıyorum...
Gitmek istiyorum bu şehirden bu ara.
Sanki bu şehirden gitsem, kendimdende gidecekmişim gibi.
Sanki bir deli cesareti..
ßelki bir kaçağın özgürlük isteği ele geçirmiş gibi benliğimi
Küçücük bir sırt çantasına sığdırıp hayatı
Yola wurmak istiyorum kendimi.
OLMUYOR, YAPAMIYORUM....
Öyle yabancılaştım ki bu ara kendime ßenden habersiz uzaklara dalıp giden gözlerime bile engel olamıyorum...
ßir can yanması ki bende ki.
Her gün ölüp, ölüp yeniden nefes almaya başlıyorum....
((( sİn€-i-$aH )))