Herşeyi sil baştan yaşayacağım bir hayat sunulsaßu hayatın bir silgisi olsa da tekrar baştan yaşayabilsemKaranlık düşen çığlıklarımın içine tebessümlerin Hakim olduğu bir yaşam girebilseßir yaprak gibi titreyen yüreğime su serpebilecek pencereler açılsa.Silsem, silsem, silsemİç çektiğim günleri bir hayat silgisiyle yok edebilsemFırtınaları dindirebilecek bir liman oluşturabilsem iç dünyamdaßir anda her acıyı yokedebileceğim bir sihir gibi silgim olsaTutanabilcek bir dal oluşturabilsemHiç bir ...

Henüz 18 ini yeni bitirmiştin, €nerji we umutla dolu hayata başlamaya hazırdın... Ne oldu? İstemediğin bir okula girdin. İnsanları mutlu etmek, saygı kazanmak, sewilmek için... Sewmediğin bir bölümde senelerini harcadın... Ayaklarını sürüye sürüye gittin derslere.. Çalışmak istemedin ama yine de zorladın kendini... Güç bela bitirdin sonunda... Ne ailen, ne de arkadaşların görmedi yaptığın fedakarlığı... Alkışlamadılar seni, omuzlarının üzerine çıkarmadılar, madalya takmadılar... €nerjin çoktan ...

ßenim çocukluğumda annelerimiz çalışmazdı.Okuldan ewe geldiğimde ßoynumdaki anahtarla kapıyı hiç açmadım.Hatta babanım bile anahtarı yoktu. Annem ewimizin bir parçası gibiydi, hep ewdeydi.Heryere birlikte giderdik,Zaten öyle çok da gidilecek bir yer yoktu ki... €n büyük eğlencemiz sokaklarda oynamaktı.Sokakta oynamak diye bir kawram wardı yani.Cafelerde, alış weriş merkezlerinde buluşmazdık.Ödewlerimizi internet cafelerden çıktı alarak değil,Kütüphanelerden araştırarak hazırlardık.Okula ...

Ne güzel cahildik!.. Dışarıda kar...Ama kuzine içten içe öyle yanıyor ki.Kuzinenin üzerinde demir maşa... Maşanın üzerinde de ekmek dilimleri.Aydınlık bir kış sabahı we kızarmış ekmek kokusu... Sucuk lükstü.Yumurta lezzetli. €kmek her zaman ekmek gibi... ßir kez olsun kümesten yumurta almamış, bir kez olsun o kızarmış ekmeğin kokusunu duymamış,Fakat alışweriş merkezlerinin restoran katlarında, boğucu bir gürültü we hawasızlık içinde hamburger keyfine fit olmuş çocuklar we gençler için ...

“€n güzel yastığın nedir?” diye sorsalardı bana, hiç tereddütsüz “yarın” derdim. Yastık… ßaşımı usulca bırakıp kendimi unuttuğum yer. Yastık… Gözlerimi kapatıp göwdemi sessizce, dertsizce yarına taşıdığım dem. Yarın… ßugünün telaşlarını sawurup fırlattığım loş uçurum. Yarın.. ßugünün ellerinden ellerimi çekip hayatla bağlarımı koparmama bahane eylediğim boşluk. “Nasılsa yarın war!” deyip de an'ın üzerimizdeki keskin hükmünü törpülüyor değil miyiz?“Yarın yaparım!” deyip deGünün içinden ...