Uzun çok uzun yıllar önce mutluluk ve güzellik içinde yaşayan bir topluluk varmış. Başarılı, sevecen, dürüst insanlarmış bunlar. Bu toplumu çekemeyen komşuları ise mutluluklarını bozmak için çeşitli planlar kurar dururlarmış,  Amaçları ise kaleyi içten işgal etmekmiş. Hemen işe koyulmuşlar tabi. Kısa bir zaman sonra bu mutlu toplulukta isyanlar ve kavgalar başlamış. Bunu fırsat bilen diğer topluluklar ise hemen savaş açmışlar. Kendi iç savaşları yetmezmiş gibi birde, diğer toplumlarla ...

Ne kadariniz gercek sizin, kirk odali satonuzun kirkinci odasindaki kilitler altinda sakladiginiz gercek duygularinizla, gercek dusuncelerinizin ne kadari yansiyor hayatiniza, soylenmeyen neler var kuytularda, hani kendinizden bile sakladiginiz, bir sinir kriziyle ya da buyuk bir aciyla yahut da muhtesem bir sevincle kabugunu catlatipda ortalara dokulecek neler biriktiriyorsunuz icinizde...??? Ne kadariniz kendi sahtekarliginizin esiri? Sevip de soyleyemediginiz, ozleyip de aciklayamadiginiz ...

  TÜM BABALARIN BABALAR GÜNÜNÜ EN İÇTEN DİLEKLERİMLE KUTLAR, EVLATLARIN ve BABALARIN BİR ÖMÜR BOYU KUCAKLAŞTIĞI, İLK GÜNLERDEKİ GİBİ ELLERİN HİÇ BIRAKILMADIĞI BİR DÜNYADA TEMENNİ EDER, BABALARIN EN MUKADDESİ ADEM S.A BABAMIZI BULDUĞUMUZ ,ELLERİNİ DOYASIYA ÖPÜP KUCAKLAŞTIĞIMIZ BİR YAŞAM DİLERİM.....

  Anneler Hep Gül Kokar - Anneler hep gül kokuyor, 5 yaşındayken de bu böyleydi; 40 lı yaşlarımın son demindeyim bu hala böyle. İçimi sıkan dertlerimizden kaçıp sığınılacak bir yer oldu hep annelerin başucu. Belki hiç konuşmadık öylece yasladık başımızı dizine ve ağladık. Ama o gül kokusu hep rahatlattı içimizi. Üzdük, üzmedik değil annelerimizi; ama istemedik aslında üzmeyi. Sadece hayatı anlama basamaklarındaydık ve anlamadığımızdan bazı şeyleri üzüyorduk o “gül kokulular”ı. Zaman zaman ...

  Hayatımız boyunca birlik, beraberlik, kardeşlik sloganları atmışız. Kardeşiz demişiz. "Müminler ancak kardeştir" ayetini dillendirmişiz. Kardeş olmak zor, kardeş kalabilmek daha da zor bunu hiç hesaba katmamışız. Kardeş olmuşuz, arkadaş olmuşuz, dost olduğumuzu zannetmişiz. Dostum dediğimizi yeri geldiğinde bir kalemde atıvermişiz. Oysa dost, güvendiğimiz dağ. Ardından gidebileceğimiz kişi. Sırrımızı paylaştığımız, dertlerimizle dertlenen, sevincimizle sevinen yoldaş. Dost, her ne ...